Column ‘koffieTcacao #13′:Anna

Column ‘koffieTcacao #13′:
Anna

Het begon officieel met geiten. Wie het als eerste zei, kan ik me niet herinneren. Katherine en ik raakten met Anna aan de praat, in de kleedkamer van de circusschool, en toen we er na een paar minuten op uitkwamen dat we alledrie droomden van een boerderijtje met geiten, voelden we dat er iets bijzonders in de lucht hing. Een week later belde ik Anna om te gaan slacklinen in het park. Het was al bijna valavond. En toch kwam ze. Ik spande de slackline tussen twee bomen, en tijdens het balanceren praatten we, als kinderen, als watervallen, alsof we elkaar al lang kenden.

Ik zei niets over chocolade, maar Anna heeft net als ik het hart op de tong, en zo lag plots het onderwerp Grenada Chocolate op de spreekwoordelijke tafel. Ik vertelde over mijn trip naar Hawaii. Waarop zij vaag verwees naar een vrouw die een soortgelijke chocoladereis had ondernomen. Zo zijn er wel meer, ging ik een beetje blasé verder. Anna repliceerde dat ze geïnspireerd was geraakt door dat reisverhaal. Waar ik aan toevoegde dat het mijne een eenzaam avontuur was geweest, en dat het schrijven erover soms als eenrichtingsverkeer voelt. Die ogen die over mijn woorden dwalen, eens de tekst als column in andermans schoot ligt: ik voel ze niet, tenzij iemand me er direct over aanspreekt. Anna zei dat ze die vrouw een enthousiaste email had gestuurd, maar daar nooit antwoord op had gekregen.

Nu pas hoorde ik haar echt. Het waren mijn verhalen die Anna had gelezen, op die bekende food blog, en ze had er Nederlands door geleerd! (Anna is Slovaakse.) Plots herinnerde ik me dat berichtje, ergens op mijn website, in gebrekkig Nederlands en met veel uitroeptekens. Nog nooit had ik via die weg iets anders dan ongewenste mail binnengekregen. Haar boodschap was tussen de plooien van mijn aandacht geglipt. Nu ik deze bruisende vrouw, haast een verloren zusje, hier voor me zag staan, voelde ik alleen maar verwondering over de kracht waarmee onze paden zich blijkbaar wilden kruisen.

We zijn intussen een jaar later. Anna en ik zitten aan een geïmproviseerd tafeltje in mijn schilderklas. Zij volgt dansles in deze school. Zij woont in deze stad, ik verhuisde er net vandaan. Ik vertel haar dat ik terugga naar Hawaii en Californië, voor de liefde en voor het land. Zij vraagt zich af of ze naar Slovakije zou terugkeren, voor het land. We delen onze lunchpakketten, en een doos chocolaatjes. Tussen de regels door voel ik het nakende afscheid. Ik steek een chocolaatje in mijn mond en er verschijnt een beeld dat het midden houdt tussen een herinnering en een wens: een landschap, een boederijtje, en geiten. Ja, daar zien we elkaar weer, lieve Anna.

~~~~~

Dit is Pantoufle’s dertiende column voor het magazine koffieTcacao. Deze column vind je in hun dertiende nummer, in de winkel of in jouw lokale koffieplek vanaf december 2014. Post je reacties op Facebook!