The 'chocolate hills' in Carmen on Bohol, an island by the Philippines

Column ‘koffieTcacao #10′:
Vervoer me

Toen ik laatst binnenliep in de chocoladewinkel en mijn ogen over de exotische repen in de rekken liet dwalen, drong een verlangen zich op als een potloodventer in het struikgewas van het pleziercentrum in mijn brein. Zo ten voeten uit herkende ik het als een oude bekende: de honger naar vervoering.

Ik kocht een reep die een uitstapje beloofde naar een Venezuelaans berglandschap. Geheel tegen mijn eigen principes in at ik de hele 70% reep in 10 minuten op. Al snel zat ik op een wolkje. Ik had muziek in de oren en bekeek de wereld in het café waar ik zat als een schilderij. Een saai schilderij.

Ik verveelde me. Sinds mijn laatste avontuur zit ik alweer iets te lang – want platzak – onder de Vlaamse kerktoren. Ik voel me prikkelbaar om het minste. Ik fantaseer over road trips, bergbeklimmingen en gespierde landschappen. In wildvreemde contexten tekenen de contouren van mezelf zich eens zo duidelijk af. Daar is het landschap. En daar staat kleine ik er (soms huiverend, soms extatisch) middenin. In mijn verbeelding sta ik er steeds alleen.

Als klein meisje droomde ik met volle overgave van een prins op een wit paard. Als volwassen vrouw die tot wasdom kwam in een tijdperk na enkele feministische omwentelingen berijd ik dat paard gewoon zelf, maar ook dat verveelt na een tijd. Een man die ik niet zo goed ken, stuurde me onlangs uit het niets een artikel door: “why you don’t want to date a woman who travels”. Deed me aan jou denken, voegde hij eraan toe. Ook bedankt, mailde ik terug. Ik herinnerde me een citaat uit een boek van een avonturierster die de Colorado rivier afgevaren was op haar eentje. Over haar falende liefdesleven bedacht ze: misschien wíl ik gewoon dat het mislukt, zodat ik vrij kan blijven om er op uit te trekken.

Lange tijd geloofde ik dat ook. Maar die dag, daar op mijn bruine wolk, keek ik nog eens rond in dat oerburgerlijke café en begreep ik: als ik mijn gelijke wil vinden zal ik moeten springen. Niet noodzakelijk diep of ver, maar het avontuur weer in, die wolk af, de wereld in. Nog even wegzakkend in al dat bruins, blies ik alvast een hoopvolle fluister op de wind: “vervoer me!” Tot snel.

~~~~~

Dit is Pantoufle’s tiende column voor het magazine koffieTcacao. Deze column vind je in hun tiende nummer, in de winkel of in jouw lokale koffieplek vanaf juni 2014. Post je reacties op Facebook!

Illustratie: betoverende ‘Chocolate Hills’ op Bohol, een eiland van de Fillipijnen.