Column ‘koffieTcacao #2′: Going black, never going back

Column ‘koffieTcacao #2′:
Going black, never going back

Een half jaar geleden schreef de dokter me een suikervrij dieet voor. Aan de vooravond van een reeks geplande chocoladeproefsessies. Ik voelde me overspoeld door paniek en zelfmedelijden. Geen suikers gedurende een maand, dus ook geen fruit, drukte ze me op het hart. Geen fruit! Net nu het aardbeienseizoen begon! Met lood in de schoenen verliet ik haar kantoor. Ik wist dat ze gelijk had. Mijn darmen waren er al een tijdje slecht aan toe. Maar ik had nog nooit van mijn leven langer dan 24 uur in gelijk welk dieet kunnen volharden. Ik kon wel leven zonder gluten, soja, melk. Maar leven zonder suiker leek me somber en leeg. Onfeestelijk, asociaal, zonder sprankel. De eerste weken waren moeilijk. Ik droomde van taartjes en zoetigheid. Stukje bij beetje begon ik te beseffen dat suiker een verslaving was geworden, een relatie waarin ik geen keuze had, een compulsieve gewoonte die ik had toegedekt met verhaaltjes over gezelligheid en troost.

In het begin liet ik mijn chocoladecollectie helemaal linksliggen. Na een paar weken nam ik nu en dan voorzichtige hapjes van een 100% reep. Tot mijn grote verbazing proefde deze helemaal niet zo bitter als ze voordien geproefd had. Dit was chocola in zijn puurste vorm! Trots stelde ik vast dat mijn palet gevoeliger was geworden. Naar het einde van de maand toe diende de eerste chocoladeproefsessie zich aan. En dus moest ik proeven! Zelfs het kleinste brokje chocolade proefde als een wereld die openging. Maar zoet! Zelfs een 80% proefde overdadig gesuikerd. De maand was voorbij. Op een beetje chocolade na had ik het gehaald! Behalve gezonder, voelde ik me gelouterd. Maar je raadt het al: stilaan sloop suiker als een rattenvanger van Hamelen opnieuw mijn leven in. Voor ik het wist was ik terug bij af.

Volgens Wikipedia consumeren we dagelijks een gemiddelde van 260 calorieën in de vorm van suiker. In tegenstelling tot cacao kan suiker niet echt worden aangeprezen als een bron van antioxidanten of ander goeds: het is een dikmaker, het ondermijnt het immuunsysteem, het is verslavend. Vooral gezien de aantrekkingskracht van suiker op kinderen is het verwonderlijk dat snoep niet hetzelfde etiket krijgt als alcohol: geniet, met mate. Studies tonen echter aan dat sommige mensen zo gevoelig zijn aan de roep van de witte drug dat een mespuntje automatisch een mondvol wordt. That would be me. Ik ben niet iemand die dingen met mate doet, voor mij is ‘t alles of niets. In het geval van suiker: alles, de hele taart.

Interessant genoeg ligt het anders voor chocola. Mijn nieuwsgierigheid naar de naakte cacaoboon doet me naar steeds donkerdere chocola grijpen. 80%, 90%, zelfs 100%! Ik ben beslist niet de enige. Er is een groeiende interesse voor ultra-donkere chocola, ‘t pure goed. Een beetje zoals zwarte koffie. Kwestie van gewoonte. Maar eerlijk, de 100% chocoladerevolutie die ik hier predik is wellicht niet voor morgen. Ik kan alleen maar hopen dat chocoladeliefhebbers alsmaar zwarter zullen gaan naarmate de kwaliteit van cacao en van het chocolademaken stijgt. Suiker is al te vaak een manier om slechte cacao te verstoppen, om consumenten meer te doen eten.

Van suiker afstappen vergt een mentaliteitswijziging, maar ook een paletswijziging. Je ooit afgevraagd hoe de Azteken die bittere cacaodrankjes binnenkregen? Volgens mij hadden ze gewoon een ander palet. Suiker is pas de laatste honderd jaar als een drug onze levens binnengeslopen. In het mijne heeft het kortstondig plezier gebracht, maar ook veel drama. Ik start 2013 dan ook met een experiment: suiker te bannen, wit voor zwart in te ruilen. Uit respect voor cacao, en aangevuurd door een geloof in de (r)evolutionaire mogelijkheden van mijn palet!

~~~~~

Dit is Pantoufle’s tweede column voor het nieuwe magazine koffieTcacao. Deze column vind je in hun tweede nummer. Post je reacties op Facebook!